ชีวิตหลากสีสัน "ยอมรับ+เข้าใจ=ความสุข"

ประกาศ : เอนทรี่นี้รำพึงรำพันลูกเดียว สาระไม่ต้อง แค่อยากระบาย...

นั่งจ้องจอคอมฯอยู่นาน ตัดสินใจว่าจะเขียนเอนทรี่นี้ดีไหม

ปกติก็ไม่ค่อยมีคนอ่านอยู่แล้ว เขียนเรื่องไร้สาระของตัวเองเพิ่มเข้าไปอีก

คงไปกันใหญ่

แต่อาการป่วยทางใจ บางทีถ้าได้ระบายมันออกมาเสียบ้าง...

เผื่อมันจะดีขึ้น

ผมกับแฟนคบกันมา 5 ปี ผ่านการบอกเลิก บอกรัก กลับมาคบกันใหม่ ซ้ำไปซ้ำมาอยู่หลายหน

ก็ไม่รู้เหมือนกันว่า "อยู่ทน" หรือ "ทนอยู่"

ทุกครั้งที่ทะเลาะกันเราจะแยกกันอยู่สักพัก จริงๆ น่าจะใช้คำว่าสักเดี๋ยว เพราะปกติไม่เคยเกิน 2 วัน

ไม่ผมหรือเขาก็ต้องเอ่ยปากขอคืนดี ...แต่วันนี้ก็ครบ 1 อาทิตย์แล้วที่เราไม่ได้คุยกัน

อาการโดยรวมของผมยังปกติดี มีรู้สึกเหมือนอกกลวงๆ บ้างบางเวลา เวลากินข้าวไม่ค่อยจะหิว

เวลานอน อยากนอนหลับไปนานๆ... ที่แปลกที่สุดคือ คราวนี้ผมไม่ได้บอกให้เพื่อนสนิทของเราทั้งคู่รู้เรื่องเลย

เย็นนี้ผมจะไปต่างจังหวัด ผมเคยสัญญาเอาไว้ว่าจะพาเขาไปเที่ยวเพื่อเป็นของขวัญวันเกิดในเดือนที่ผ่านมา

ผมอยากกลับไปที่เชียงคาน อยากให้เราไปด้วยกัน เพราะเราสองคนชอบปายมาก

ก็เลยคิดว่าเขาน่าจะชอบเชียงคานเหมือนกับผม

เมื่อเช้าผมส่ง SMS บอกเวลาเดินทางและสถานที่นัดพบไปเรียบร้อยแล้ว คิดอยู่นานว่าจะชวนเขาไปดีไหม

แต่สุดท้ายก็บอกตัวเองว่า ...ถ้ายังรักก็ต้องยังไหว...

ก็ไม่รู้ว่าเขาจะมาไหม ความเป็นไปได้ก็มีอยู่แค่ 2 ทาง

เขามาหาผม เราได้ไปเที่ยวด้วยกัน

แต่ถ้าเขาไม่มา...

ชีวิตผมก็คงต้องดำเนินต่อไป

เพราะผมเชื่อว่าทุกชีวิตเติบโตด้วยความรัก

และผมยังอยากที่จะถูกรัก และรักใครสักคนอยู่เหมือนเดิม

บุญรักษาครับ